Wednesday, October 13, 2010

" ဘ၀ဆိုသည္မွာ..."


(၁) သင့္အၿပံဳးတစ္ပြင့္ဟာ ခ်စ္စရာ ေကာက္ေၾကာင္းေလးနဲ႕အတူ ေကြးညႊတ္ေနပါလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ အရာရာတိုင္းကို ေၿဖာင့္မတ္တည္ၾကည္ မႈေတြေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ သေဘာေဆာင္တယ္။


(၂) က်ေနာ္တို႕ဘ၀မွာမွန္ကန္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႕ လြတ္လပ္မႈ (Freedom)ဟာ အေရးပါတယ္။

(၃) လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ဘ၀ဟာ ၾကီးမားက်ယ္ၿပန္႕တဲ့ အမွန္တရားေတြထဲ ၄င္းတို႕ကိုယ္တိုင္
နက္ရိႈင္းမႈ အၿပည့္နဲ႕ ေနထိုင္ရွင္သန္ၾကရတယ္။


(၄) လူတိုင္းဘ၀မွာ လိုခ်င္ေတာင့္တမိတာက စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ စဥ္ဆက္မၿပတ္
စီးဆင္းေနဖို႕ပါပဲ။


(၅) ဘ၀ဆိုတာ ၀ိညာဥ္တစ္ခုကို ရွင္သန္ေမြဖြားဖို႕ အခြင့္အလမ္း တစ္ခုမွ်သာ ၿဖစ္တယ္။

(၆) အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ရွင္သန္တဲ့ ဘ၀သာလွ်င္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္ၿပီး အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့
ဘ၀ၿဖစ္ေစတယ္။


(၇) အကယ္၍ ေလာကၾကီးကသင့္ကို အရည္ရႊမ္းတဲ့ အသီးေပးခဲ့မယ္ဆို အက်ိဳးရွိရွိ
ထုတ္ယူသံုးစြဲႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ပါ။


(၈) ဘ၀ကို လိုလိုလားလား ရြက္လြင့္ေနသူသာလွ်င္ အဓိပၸာယ္ရွိတဲ့သူ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။

(၉) ေလာကၾကီးကို အၿမဲတမ္းေကာင္းတဲ့ ဘက္ကၾကည့္ေပးပါ။

(၁၀) ဘ၀ဆိုတာ တန္ဖိုးရွိစြာ ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႕ လိုအပ္သလို သင့္ယံုၾကည္မႈေတြဟာလည္း
အမွန္တရားကိုဖန္တီးေပးႏိုင္ဖို႕ ကူညီႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။


(၁၁) တစ္ကယ္လို႕ ဘ၀ခရီးလမ္းဟာ လွပေၿဖာင့္ၿဖဴး ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ထိ
ဦးတည္သြားမွာလဲ ဆိုတာကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုယ္တိုင္ မေမးၾကပါနဲ႕စို႕။


(၁၂) အဆံုးသတ္မွာ သင့္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈ၊ တာ၀န္ေတြအတြက္ ဘ၀ကို ၿဖတ္သန္းလာခဲ့တာ
မဟုတ္ ဘူး။
သင္ၿဖတ္သန္းလာခဲ့ၿခင္းသာလွ်င္ " ဘ၀ " ၿဖစ္တယ္။


တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဘ၀ဆိုတာကို ရိုးရိုးေလး ဘာသာၿပန္ခ်င္မိသည္။ ရိုးရိုးေလးေတြးၿပီး ဆန္းဆန္းေလး ေရးခ်င္မိသည္။ လွလွပပ စာသားေတြေတြထဲ အဓိပၸာယ္ႏွက္ႏွက္ ေလးေတြး ေစခ်င္သည္။ အႏုပညာဆန္လွတဲ့ စာေရးၿခင္းအႏုပညာ ဟာသိမ္ေမြ႕ၿပီး နက္ရိႈင္းလြန္းလွေပသည္။ လူတိုင္းသည္ စာေရးတတ္ၾက၏။ စာေရးသူသည္ စာဖတ္အားနည္း၍ စာေရးမေတာ္ေသာ
" စာေရးသူ " မွ်သာၿဖစ္သည္။ စာေရးသူ ဘာသာၿပန္မိေသာ " ဘ၀ဆိုသည္မွာ..." သည္ ပတ္၀န္းက်င္ တြင္ ၿမင္ေတြ႕သမွ်ကို ဥာဏ္စြမ္းရွိသ၍သာ ေဖာ္ၿပထား ၿခင္းၿဖစ္၏။ မူရင္းစာသားမ်ားမွာ တစ္ပိုင္းတစ္စ မ်ားသာၿဖစ္၍ မေဖာ္ၿပေတာ့ပါ။



ဖန္ေန၀န္း

Thursday, October 7, 2010

" အခ်စ္ညီမွ်ၿခင္းလမ္းခြဲ "



(၁)
သူမနာမည္ သီရိၿမတ္လင္း။
လူေတြက သူမကို သီရိလို႕ပဲေခၚၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က " ၿမတ္လင္း " လို႕ သူမအေဖနာမည္နဲ႕ တပ္ေခၚတယ္။ သူမႏွင့္ က်ေနာ္က ကုမၼဏီတစ္ခုမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အေနနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ၾကတာပါ။ ၀န္ခံရရင္ သူမကိုၿမင္ၿမင္ခ်င္း ရင္ခုန္ခဲ့မိတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ သူမနဲ႕စသိတဲ့ေန႕က အ၀ါေရာင္ အကၤ်ီလက္ၿပတ္ နဲ႕အလွၾကီးလွေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႕က သူမရံုးကို ေနာက္က်မွ ေရာက္ခဲ့တယ္။ ခမန္းကတန္း ၀င္လာတဲ့သူမ တစ္ပိုင္းတစ္စ မိုးေတြလည္းရႊဲလို႕။ သူမရဲ႕ကပိုကရိုအလွကို ေငးေနမိတာ မ်က္ေတာင္ခတ္ဖို႕ေမ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတာင္ ၀ိုင္းလာခဲ့တယ္။ သူမခါခ်လိုက္တဲ့ မိုးေရတစ္စက္ ဖ်တ္ကနဲ မ်က္လံုးထဲ၀င္သြားမွ ဆူးကနဲအၾကည့္ ရပ္သြားခဲ့ေတာ့တယ္။ မ်က္လံုးခတ္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္မ်က္ရည္ က်သြားခဲ့တယ္။ အံ႕ၿသစိုးရိမ္တစ္ၾကီး နဲ႕လွမ္းၾကည့္လာတဲ့ သူမကိုမ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ဖို႕ ေတာ္ေတာ္ေလး ရွက္သြားခဲ့တယ္။ သူမက က်ေနာ့္ထက္ ႏွစ္ႏွစ္သာသာ ငယ္ေပမယ့္ နင္နဲ႔ငါ ပဲသံုးတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ ရင္ခုန္ဖူးတဲ့သူနဲ႕ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ သူမမွာ ခ်စ္သူရွိႏွင့္ ေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္က သူမရဲ႕ ဒုတိယခ်စ္သူ ၿဖစ္လာခဲ့တယ္။ ဘ၀မွာ အနည္းဆံုးတစ္ခါေတာ့ အခ်စ္အတြက္ ရူးၾကည့္ခ်င္တဲ့ အရြယ္ေလ။ သူမရဲ႕ ပထမခ်စ္သူနဲ႕ လမ္းမခြဲေသးပဲ က်ေနာ္နဲ႕ တရား၀င္တြဲသြား တြဲလာရွိေနခဲ့တယ္။ ရင္ခုန္သံေတြက ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လို လွပေနခဲ့တယ္။ သူမကက်ေနာ့္နားမွာ ေနၿပီး ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းကို ရမ္သမ္ညွိေပး ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္အမုန္းဆံုးက ေနညိုခ်ိန္ေတြကိုပဲ။ ခ်စ္သူပုခံုးေပၚ ခဏတစ္ၿဖဳတ္ နားတဲ့လိပ္ၿပာ ကိုေတာင ္မသတီႏိုင္ခဲ့ဘူး။ က်ေနာ္ခ်စ္တာ သူမ။ သူမမိသားစုအေၾကာင္း၊ ေဆြမ်ိဳးအေၾကာင္း၊ သူမရဲ႕ခ်စ္သူက မိဘ သေဘာတူထားတဲ့ ငယ္ကၽြမ္းေဆြ ေတြစတဲ့ အေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာ တို႕ကို နားမေထာင္ ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း က်ေနာ္အလြတ္ရေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္သိထားတာက က်ေနာ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ အၿပန္အလွန္ ခ်စ္မိေနၾကၿပီ ဆိုတာပဲ။

သူမခ်စ္သူအတြက္ က်ေနာ့္အေရွ႕မွာ က်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္စက္တိုင္း က်ေနာ့္ရင္ခုန္သံကို ရာခိုင္ႏႈန္းေလ်ာ့ေစခဲ့တယ္။ ေဒါသစိတ္ေတြကို ရင္ခုန္သံထဲကေနႏုတ္တဲ့ နည္းကို က်ေနာ္ရွာေဖြခဲ့မိတယ္။ သူမမ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ဖို႕က်ေနာ့္လက္ေတြ မသံုးခ်င္ခဲ့မိဘူး။ က်ေနာ့္အခ်စ္က ႏွစ္သိမ့္ဖို႕မဟုတ္ဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းတဲ့အခ်စ္မ်ိဳး။ ခ်ီတံုခ်တံု မသဲကြဲတဲ့ ပိုင္ဆိုင္မႈအတြက္ အလုပ္သင့္ဆံုးကို က်ေနာ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႕ သံုးေယာက္လံုး ၿမလမ္းထဲက နာမည္ၾကီး ရခိုင္မုန္႕တီဆိုင္ မွာပုစာၦတစ္ပုဒ္ ကိုအဆံုးသတ္ တြက္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေန႕က က်ေနာ္တို႕ စကားတစ္လံုး မွမေၿပာ ၿဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ ရခိုင္မုန္႔တီ အရည္နဲ႔သံုးပြဲကို က်ေနာ္ကပဲ ဦးေဆာင္မွာခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ အဲဒီေန႕က ရခိုင္မုန္႕တီဟာ မပူ၊ မငန္၊ မစပ္ပဲ အရသာမရွိဆံုး ၿဖစ္မယ္ထင္တယ္။ မုန္႕တီသံုးပြဲလံုး အေငြ႕တစ္ေထာင္းေထာင္း နဲ႕က်ေနာ္တို႕ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ေရွ႕မွာ စီစီရီရီ ေလးေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕ ပထမခ်စ္သူက သူမအလြယ္တစ္ကူ ခပ္ရလြယ္ေအာင္ မသိမသာေလး သူမနားကို သူ႕ရဲ႕ပန္းကန္ေရႊ႕ လိုက္တယ္။ က်ေနာ္က သိသိသာသာေလး သူမခပ္မရေအာင္ ပန္းကန္ကို သူမနဲ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေရႊ႕လိုက္တယ္။ သူမပထမခ်စ္သူေရာ၊ က်ေနာ္ေရာသူမ လက္ကိုမမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ သူမလက္ဟာ အတန္ၾကာမလႈပ္ယွက္ ႏိုင္ဘူး။ သူမမ်က္ေတာင္ခတ္တဲ့ အၾကိမ္ကသာမန္ထက္ ပိုမ်ားေနတာ ရိပ္မိလိုက္တယ္။ ရင္ခုန္သံေတြအတြက္ ေသခ်ာေလ့က်င့္ ခဲ့တာေတာင္ က်ေနာ္ အမွားမွားအယြင္းယြင္းနဲ႕။ ရုတ္တရက္ ဆိုသလိုသူမရဲ႕ ဇြန္းကိုင္ထားတဲ့ညာဖက္ လက္ဟာ က်ေနာ့္ပန္းကန္ဘက္ကို ေရႊ႕လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္ရင္ခုန္သံေတြက မိုးၿခိမ္းသံလို ၾကားေနရတယ္။ ဖ်က္ကနဲ ေရွ႕နားကနံနံပင္ခြက္ကို ယူၿပီးတစ္ခြက္လံုးကို က်ေနာ့္ပန္းကန္ထဲ ေမွာက္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကို ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႕ နာက်င္စြာ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ခဲ့တယ္။

သူမက နံနံပင္ကို အမုန္းဆံုးေလ။


(၂)
သူမနာမည္ ၿမမဥၹဴ။
နာမည္လွသလို လူလည္းလွတယ္။ သူမက ငါးေပဆယ္လက္မရွိတဲ့ က်ေနာ့္အရပ္နဲ႕ ပုခံုးခ်င္းတန္းတူပဲ။ သူမရဲ႕အိမ္နာမည္က အရွည္ၾကီးတဲ့။ က်ေနာ္တို႕စေတြ႕ၾကတာက သီခ်င္းဆိုၿပိဳင္ပြဲ တစ္ခုမွာပါ။ လူအမ်ားၾကားမွာ ထင္ေပၚလွတဲ့ သူမအရပ္ထက္ က်ေနာ့္ကို တုန္လႈပ္ေစတာက သူမရဲ႕သီခ်င္းဆို ကၽြမ္းက်င္မႈပါ။ သူမကနာမည္ၾကီး အႏုပညာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ တူမလည္း ဟုတ္တယ္။ သူမရဲ႕ သီခ်င္းဆိုဟန္နဲ႕ စတိုင္ေတြက အဆိုေတာ္ ယုဇနနဲ႕ တစ္ထပ္တည္း။ က်ေနာ္တို႕ ဆံုၿဖစ္ၾကတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲမွာလည္း သူမကယုဇန သိခ်င္းဆိုတယ္။ အဲဒီကတည္းက က်ေနာ္ကသူမကို " ယုဇန " လို႕ပဲေခၚခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕ေတြ႕ၿဖစ္ၾကတိုင္း သီခ်င္းအေၾကာင္း ခ်ည္းပဲေၿပာၾကတယ္။ သူမကဂစ္တာလည္း က်ေနာ့္ထက္ တီးတတ္တယ္။ သူမနဲ႕က်ေနာ္က သီခ်င္းၾကိဳက္ပံု ခ်င္းတူတယ္။ အသံမာမာနဲ႕ ခပ္ေအးေအးေလး ဆိုၿပီးခံစားရတဲ့ စာသားေလးေတြကို ၾကိဳက္တယ္။
" My Love...There's only you in my life..The only thing that's bright......
My First Love....You're every breath that I take...You're every step I make........" Endless Love ထဲကစာသားေလး ေတြကိုစာရြက္မွာ ေရးၿပီးအလြတ္က်က္ ခဲ့ၾကတယ္။ ဂစ္တာေကာဒ့္ေတြ ၾကားထဲမွာ က်ေနာ္တို႕ ၾကည္ႏူးခဲ့ၾကတယ္။ ပ်င္းလာရင္က်ားထိုးတန္း ကစားၾကတယ္။ ရွံဴးတဲ့သူကို ေရာင္စံုခဲတံေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚ ေပါက္တတ္ကရ ေရးရတယ္။ လူေတြအမ်ားၾကီး မရွိပဲ က်ေနာ္တို႕ အူလိုက္သဲလိုက္ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္။ သူ႕ကိုေနာက္တစ္ခု တိုးၿပီးခင္မိတာက ေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ေလးေတြ ကိုလွလွပပ ေခါက္တတ္တာပဲ။ ငွက္ပံုေလးေတြ ၿဖစ္ေအာင္လည္း ေခါက္တတ္ေသးတယ္။ သူ႕အေၿဖရဖို႕ က်ေနာ့္မွာ သူေပးတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ ပုလင္းတစ္လံုးကို အကုန္ေခါက္ရိုးလိုက္ ေၿဖရေသးတယ္။ သူကအထဲကစာရြက္ ေသးေသးေလးထဲမွာ " ခ်စ္တယ္ " လို႕ရွင္းရွင္းေလး ေရးထားခဲ့တာ။ က်ေနာ္ကိုမွ အတာပါ။ ေနာက္မွသူၿပန္ေၿပာၿပတာက က်ေနာ္ပင္ပန္းမွာ ဆိုးလို႕ ဆိုၿပီးေရာင္စံုစကၠဴၾကယ္ ေလးေတြထဲကမွ အခ်စ္ရဲ႕သက္ေသ ပန္းေရာင္ကို သံုးေလးခုေလာက္ပဲ ထည့္ၿပီးေခါက္ ထားခဲ့တာတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေခါက္ရိုးေၿဖလိုက္တာ ပန္းေရာင္ကေနာက္ဆံုးမွေလ။ " ခ်စ္တယ္ " လို႕ေရးထားတဲ့ ပန္းေရာင္စကၠဴကိုေတာင္ ေနာက္ဆံုးမွ ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ရုပ္ရွင္ကားေကာင္းရင္လည္း မလြတ္တမ္းၾကည့္ ၿဖစ္ၾကတယ္။ သူမကရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထက္ ရုပ္ရွင္ရံုထဲမွာ က်ေနာ့္ပုခံုးကို မွီၿပီးေနခြင့္ရတာ ပိုႏွစ္သက္တယ္။
တစ္ခါတစ္ရံ ဇာတ္လမ္းထဲ စိတ္ေရာက္ ေနတာနဲ႕သူမနမ္းလိုက္တာ ကို သတိမၿပဳလိုက္မိဘူး။ သူခပ္ဖြဖြေလး ဆြဲစိတ္လိုက္မွ သတိၿပန္၀င္ လာတတ္တဲ့ က်ေနာ္ပါ။ က်ေနာ္သိပ္ခ်စ္သလို၊ သူမလည္းက်ေနာ့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ သူမကက်ေနာ့္နာမည္ကို တစ္လံုးတည္း အဖ်ားဆြတ္ေခၚတယ္။ ".........." တဲ့။

သူမနဲ႕ အပတ္စဥ္သြားေနၾက ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕ကို ဒယ္ဒီလာေစာင့္ေနတဲ့ေန႕။ ထိုေန႕က သဲၾကီးမဲၾကီး ရြာေနတဲ့မိုးဟာ က်ေနာ့္အတြက္ ကံဆိုးေစခဲ့ တာပဲလား။ က်ေနာ့္ရင္ခုန္သံေတြကလည္း ေလၾကီးမိုးၾကီးနဲ႕ပါ။ " မင္းဘာလာလုပ္တာလဲ " ဆိုၿပီး တစ္ခြန္းတည္း ေမးခဲ့တယ္။ ဒယ္ဒီ့စကားေတြဟာ ၿပတ္သားလြန္းေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ေရာ သူမပါ ရွင္းၿပခြင့္ ေတာင္မရွိခဲ့ၾကဘူး။ စကားလံုး တစ္လံုးစီတိုင္း ဟာသူမကိုသာမကပဲ သူမယံုၾကည္ အားကိုးရာ ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးကိုပါထိခိုက္ နာက်င္ေစခဲ့တယ္။ သူမအတြက္ကာကြယ္ ခဲ့တဲ့က်ေနာ့္ရဲ႕ စကားလံုးေတြဟာ ဒယ္ဒီ့ရဲ႕ခပ္ၿပင္းၿပင္း လက္သီးတစ္ခ်က္ကို မေက်ာ္လြန္ႏိုင္ ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႕ကားခပ္ေ၀းေ၀း ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ထိ သူမက်ေနာ့္ကို ေငးၾကည့္ေနဆဲ။ သူမေၿခလွမ္းေတြက သူမရဲ႕ယံုၾကည္ရာ ဘုရားေက်ာင္းၾကီးဆီကို ဦးတည္သြားေနမယ္ ဆိုတာ က်ေနာ္သိေနခဲ့ပါတယ္။

အၿပာေရာင္ ေခါက္ထီးတစ္လက္ တည္းေၿမၿပင္ေပၚမွာ ပိုင္ရွင္မဲ့ေနခဲ့တယ္ေလ။


(၃)က်မနာမည္က မိေခ်ာပို။
က်မမိဘေတြက က်မကို မိေခ်ာပို လို႕ပဲေခၚတယ္။ က်မနားမွာ ၾကားရတာအခါးဆံုးပဲ။ က်မေဘာ္ဒါေရာင္းရင္း ေတြကိုကေတာ့ " ေမာင္ပို " ဆိုသြားမထိ နဲ႕။ နားကားသြားမယ္တဲ့။ က်မကို အေဖနဲ႕အေမကလြဲလို႕ ရက္ကြက္ထဲ မိေခ်ာပို ေခၚလို႕ကေတာ့ တန္းမေရြးဘူး။ လာထားပဲ။ က်မမွာ ငယ္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္း " ငေန " ရွိတယ္။ ဒီေကာင္က က်မအေပၚေကာင္းေပမယ့္ ဆရာၾကီးသိပ္လုပ္ ခ်င္တယ္။ မတည့္အတူေနေပါ့။ ဒီေကာင္က ေယာကၤ်ားအစစ္ၿဖစ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ရံ သရဲေဘာေၾကာင္ တတ္တဲ့ေကာင္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက တစ္လကို တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ဒီေကာင္နဲ႕ နားပန္းသတ္ေနၾက။ က်မအရြယ္ေလး ေရာက္လာေတာ့ လက္သီးေၾကးပဲ ခ်ေတာ့တယ္။ နပန္းသတ္ရင္ အေဖကက်မကို ၿပန္သတ္မွာေလ။ က်မနဲ႕ ငေနက ေက်ာင္းတက္ကတည္းက တစ္တန္းတည္း ေနလာခဲ့တာ။ နည္းပညာတကၠသိုလ္ ေရာက္ေတာ့လည္း အတူတူပဲ။ ေက်ာင္းမွာအၿပင္ေဆာင္ ေနၾကေတာ့ က်မက ငေနတို႕ ေယာကၤ်ားေလးေဆာင္မွာ ေနဖို႕ အပူတစ္ၿပင္း ၾကိဳးစားခဲ့ေသးတယ္။ အေဖလိုက္လာၿပီး ဗ်င္းေတာ့မွ က်မေက်ာေကာ့ခဲ့ရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်မက ကိုးတန္းေရာက္မွ ေက်ာင္းလံုခ်ည္စ၀တ္ခဲ့တာ။ အဲဒီေန႕ ငေနက်မကို ၾကည့္ၿပီးရီလို႕ လံုခ်ည္ကိုခၽြတ္ခ်လိုက္ၿပီး ဒီေကာင့္ေနာက္ တုတ္နဲ႕လိုက္တာ တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ပြဲဆူခဲ့ဖူးေသးတယ္။ က်မက လံုခ်ည္ေအာက္အၿမဲ ေဘာင္းဘီရွည္ကို ေခါက္၀တ္ထားတာ။ ေနာက္ေန႕က်မအေဖ ထမင္းတစ္နပ္မေကၽြးပဲ တိုင္မွာၾကိဳးတုတ္ဖူး ကတည္းက က်မခါးမွာ လံုခ်ည္ၿမဲလာ ခဲ့တယ္။ ငေနက တကၠသိုလ္ ေရာက္ေတာ့ရည္းစား ကိစၥေပြခ်င္ေသးတယ္။ က်မကို ေဒါသထြက္ေစတာက က်မနဲ႕သူ ၾကိဳက္တဲ့ မိန္းကေလးက အၿမဲလာလာ တူေနတတ္တာပဲ။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ က်မကေတာ့ အေနနီးဖို႕ တစ္ဗန္းသာသာေပါ့။ ေကာင္မေလးေတြက ဒီေကာင့္ကို ဘာၾကည့္ၿပီး King ေပးသလဲ မသိပါဘူး။ က်မကေတာ့ သူ႕ကိုႏွပ္ခ်ီးတြဲေလာင္း နဲ႕ပံုပဲတြဲၿမင္တယ္။ က်မနဲ႕ငေန ေက်ာင္းက Queen ကိုအၿပိဳင္ပိုးရာကေန ရန္သူေတြ ၿဖစ္မွန္းမသိ ၿဖစ္သြားၾကေတာ့ တာပဲ။

ဒုတိယႏွစ္ ေအာင္စားရင္းထြက္ေတာ့ ငေနနဲ႕ သူမက တရား၀င္ခ်စ္သူေတြ ၿဖစ္သြားခဲ့ၾကတယ္။ က်မေက်ာင္းကေန အၿပီးထြက္လိုက္တယ္။ က်မမိဘေတြကို အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး ပညာေရးတကၠသိုလ္ကို ေၿပာင္းတက္ခဲ့တယ္။ က်မေက်ာင္းပိတ္လည္း အိမ္မၿပန္ ၿဖစ္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ က်မအတြက္အေဖာ္ဟာ စာအုပ္ေတြၿဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာေပထဲကေန အမွန္တရားကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ က်မၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ သဘာ၀တရား ေတြကိုခ်စ္တတ္လာ ခဲ့တယ္။ ေက်ေက်နပ္နပ္ လည္းလက္ခံတတ္ လာခဲ့တယ္။ ဆံပင္ေတြဆက္ မညပ္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။ အေဖက်မကို လာေတြ႕ေတာ့ အေဖ့မ်က္လံုးေတြကို က်မဖတ္တတ္ခဲ့တယ္။ က်မေစလိုရာေစ နဲ႕ေတာင္တန္းေဒသ ဘက္ကိုတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ဖို႕ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ က်မတစ္ပည့္ေလးေတြရဲ႕ " မဂၤလာပါဆရာမ " ဆိုတဲ့ စကားခ်ိဳးက က်မစိတ္ေတြကို ပိုၿပီးေပ်ာ့ေၿပာင္း လာေစခဲ့တယ္။ တည္ၿငိမ္တဲ့ မိန္းမသား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကို က်မၿမတ္ႏိုးတတ္ လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဇင္ေပါင္းမ်ားစြာ သိမ္းထားခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ ရင္တြင္းၿဖစ္ ကဗ်ာေတြကို အဓိပၸာယ္ၿပန္ဖို႕ ရွက္ေနခဲ့တယ္။ ေခါင္းစဥ္ နဲ႕စာသားသာ ကြဲၿပားၿပီး ခံစားခ်က္က တစ္ခုတည္းပဲ ဦးတည္ေနလို႔ပါပဲ။ က်မေသတဲ့ အထိ သူ႕ကိုထပ္မေတြ႕ဖို႕ ဆံုးၿဖတ္ထားခဲ့ပါတယ္။

-----------------------------------------။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။----------------------------------------

အခ်စ္မွာ ရယူပိုင္ဆိုင္ၿခင္းနဲ႕ စြန္႕လြတ္အႏွစ္နာခံၿခင္း ရယ္လို႕လူေတြက ပညတ္ထားၾကတယ္။ အခ်စ္ကို ပံုေဖာ္ရင္းပဲ သီအိုရီေတြ အန္က်လာတတ္တယ္။ စာေရးသူက ရိုးသားတဲ့အခ်စ္မ်ိဳးကိုပဲ ၿမတ္ႏိုးတယ္။ သူ႕မွာ ပညတ္မႈ၊ ေႏွာင္ဖြဲ႕မႈ ေတြမလိုအပ္ဘူး။ သိပ္ခါးတဲ့ ေကာ္ဖီေတာင္ အခ်စ္ခတ္ရင္ ခ်ိဳလာႏိုင္မွာပါ။ အခ်စ္ဆိုတာ ပ်စ္ခၽြဲခၽြဲမဟုတ္ပဲ အေနေတာ္ေလာက္ ခ်ိဳေနရင္ေတာင္ တန္ဖိုးရွိလွပါၿပီ။ အခ်စ္ကို ခမ္းခမ္းနားနား စာဖြဲ႕ ရေလာက္ေအာင္လည္း စာေရးသူ မကၽြမ္းက်င္ပါ။ တတ္ႏိုင္တာက ရိုးသားမႈနဲ႕ သစၥာရွိမႈပါပဲ။ ဒီထက္ပိုၿပီး အခ်စ္အတြက္ ဘာမွ မခ်မ္းသာပါ။ တစ္ခါတစ္ရံလည္း အခ်စ္ဆိုတာ ဒိုင္ယာရီထဲက နံပါတ္စဥ္ေတြလိုပဲ၊ အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္ နဲ႕ေပါ့။ အခ်စ္အတြက္ သီတင္းကၽြတ္က ၿပကၡဒိန္ၿပင္ပ ေရာက္မေနဖို႕က အေရးၾကီးဆံုးပါ။ စာေရးသူအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လမ္းခြဲပါပဲ။



ဖန္ေန၀န္း

Tuesday, October 5, 2010

" အေမမ်ား...."


(၁)

တစ္ခ်ိုဳ႕အေမေတြက ကိုယ့္သားသမီး ႏိုင္ငံၿခားေရာက္ေနတာကို ခပ္ၾကြားၾကြားေလး ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတယ္။ သားကေလ ႏိုင္ငံၿခားကေနဆိုၿပီး စကားကို အတင္းစပ္ေၿပာ တတ္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံၿခားနဲ႕ ဖုန္းေၿပာရင္ အသံကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ေၿပာ တတ္တယ္။ အလွဴ၊ မဂၤလာပြဲေတြကို ႏိုင္ငံၿခားက ပို႕လိုက္တဲ့ အ၀တ္အစား၊ လက္ကိုင္အိတ္၊ လက္ကိုင္ဖုန္း ေတြနဲ႕ တမင္တန္ဆာ ဆင္သြားတတ္တယ္။ လူစံုရင္ မသိမသာႏွင့္ သိသိသာသာ နဲ႕ဒါေလးက သမီးပို႕လိုက္တာ ဘာဘာညာညာ စသၿဖင့္ ရွင္းၿပတတ္တယ္။ တစ္လကုန္တိုင္း သားသမီးဆီက ေငြပို႕တာ ေမွ်ာ္တတ္ၾကတယ္။ အခါၾကီး၊ ရက္ၾကီးေတြမွာ ကုသိုလ္ရဖို႕ထက္ ၾကြား၀ါဖို႕ အလွဴေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု ၿပဳလုပ္တတ္တယ္။ သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာပဲ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အေၿခေခ်ေစခ်င္ ၾကတယ္။ ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ သားသမီး ေတြ နဲ႕ အတူ ႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာပဲ လိုက္ေနခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ေရေၿမ၊ ကိုယ့္ေဒသကို မေကာင္းတာပဲ ေရြးေၿပာတတ္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္ေနတဲ့ သားသမီးမ်ားရဲ႕ အေမေတြ ႏွင့္သာအေရးတယူ ဆက္ဆံေလ့ရွိတတ္တယ္။ စကားလံုးေတြၾကားမွာ ႏိုင္ငံၿခားၿဖစ္ေတြက ညပ္ညပ္ပါလာ တတ္တယ္။ Internet Connection ကမေကာင္းလို႕၊ သူ႕သမီးက ဟိုက PR နဲ႕အိမ္ေထာင္က်ေနတာ၊ Work permit နဲ႕ Spass ကအခြန္ဘယ္လို ေဆာင္ရတာ စသၿဖင့္ သားသမီးေၿပာသမွ် ေသခ်ာမသိပဲ လူေတြေရွ႕ေၿပာ တတ္ၾကေသးတယ္။ ေဒၚလာဘယ္ေစ်းရွိလဲ ဆိုတာကို ဆန္တစ္ၿပည္ဘယ္ေလာက္ထက္ စိတ္၀င္စားတတ္တယ္။ သားသမီးေၿပာၿပ တဲ့လစာကို ပိုပိုသာသာေလးေၿမွာက္ၿပီး ရင္ခုန္တတ္ၾကတယ္။ ဘုရားသြားလည္း ဒီစကား၊ ရိပ္သာသြားလည္း ဒီစကား မရိုးႏိုင္ေအာင္ေၿပာတတ္ၾကတယ္။

(၂)

သားသမီးဆီ ကဖုန္းလာရင္ ၀မ္းနည္း၊ ၀မ္းသား ၿဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ၿပန္လာမွာလဲလို႕ ေမးေလ့ရွိတယ္။ က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႕ အတန္တန္မွာၾကား တတ္တယ္။ ေငြကအေရးမၾကီးေၾကာင္း၊ က်န္းမာေအာင္အစားပံုမွန္ စားဖို႕လိုေၾကာင္းမွာ ထပ္တစ္လဲလဲ ေၿပာတတ္ၾကတယ္။ ဘာစားခ်င္လည္း၊ ဘာပို႕ေပးရမလဲ အၿမဲေမးတတ္တယ္။ သားသမီးပို႕လာတဲ့ ပိုက္ဆံကိုသံုးတန္သံုး၊ စုတန္စုေပးထားတတ္ၾကတယ္။ လူၾကံဳဘယ္သူရွိလဲ အၿမဲစံုစမ္း ေနတတ္တယ္။ သားသမီးေတြအၾကိဳက္ ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ ထားတတ္ၾကတယ္။ ဘာသာတရားကိုင္း ရွိဴင္းဖို႕အာေပးတတ္ၾကတယ္။ အိမ္ၿပန္လာရင္ ၀မ္းပန္းတစ္သာ ၿဖစ္ေအာင္ စုစုေဆာင္းေဆာင္း နဲ႕ ခမ္းခမ္းနားနားေလး ၿပင္ဆင္ထားတတ္တယ္။ ပို႕လာတဲ့ေငြေၾကးေတြကို ဘယ္လိုတိုးပြားေအာင္ လုပ္မလဲဆိုတာ ၾကံဆတတ္ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္ၿပန္လာမလား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းထက္ အဘြားကေတာင္ ေမးေနတာ စသၿဖင့္ ေသြးတိုးစမ္းတတ္ ၾကတယ္။ ဖုန္းေၿပာေနရင္း မေတာ္တစ္ဆ ေခ်ာင္းဟန္႕မိတာနဲ႕တင္ ေဆးမေသာက္ဘူးလား၊ အေအးမိတာလား၊ ေရခ်ိဳးမွားတာလား နဲ႕လားေပါင္းမ်ားစြာ ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာတတ္တယ္။ ဘာေတြစားေသာက္ေနလဲ ဆိုတာလည္း ေၿဖၿပီးတိုင္း ထပ္ေမးတတ္ၾကတယ္။ ရတနာသံုးပါး မေမ့ဖို႕လည္း တစ္တြတ္တြတ္မွာၾကား တတ္ၾကၿပန္တယ္။

(၃)

သိပ္ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစုေတြရဲ႕ အေမကေတာ့ သိပ္မထူးဆန္းလွ။ သားသမီးဖုန္းလာသည့္တိုင္ ဘာမွမတုန္လႈပ္၊ လုပ္လက္စအလုပ္ မပ်က္။ ပိုက္ဆံပို႕ခ်င္ပို႕ မပို႕ခ်င္ေန ဘာမွမေၿပာၾကဘူး။ ေမွ်ာ္လည္းမေမွ်ာ္တတ္ၾက။ သားသမီးနဲ႕ဖုန္းေၿပာတိုင္း ေနာက္ဆံုးေပၚ လက္ကိုင္ဖုန္း၊ ကား၊ လက္၀တ္လက္စား ေတြေစ်းႏႈန္း ဘယ္ေလာက္ကြာတဲ့ အေၾကာင္း၊ တစ္ၿခားႏိုင္ငံၾကီးေတြကို ဘယ္လိုလမ္းေၾကာင္းနဲ႕ သြားရင္အဆင္ေၿပမယ့္ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာတတ္ၾကတယ္။ သူတို႕ေၿပာတဲ့ အထဲမွာ ႏိုင္ငံေရးမပါဘူး။ ဘာသာေရးမပါဘူး။ ဘ၀ကိုဘယ္လို တိုးတက္ေအာင္ဆက္လုပ္ မလဲပဲ အၾကံဥဏ္ေပးတတ္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ညသန္းေခါင္ၾကီးဖုန္း မဆက္နဲ႕ေလလို႕ ေတာင္းပန္သေယာင္နဲ႕ ဟန္႕တားတတ္ၾကေသးတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က အေၾကာင္း၊ ေဆြမ်ိဳးအေၾကာင္း စီကာပတ္ကံုး မေၿပာတတ္ၾကဘူး။ ကိုယ့္ဘ၀ကို အၿမင့္ဆံုးထိေရာက္ေအာင္ လမ္းစရွာေပးၾကတယ္။ သားသမီးကို ခ်စ္တာတို႕၊ ဂရုစိုက္ဖို႕ ေၿပာေနတာထက္ ဘာဆက္လုပ္ဖို႕ပဲ တာဆူေနတတ္ၾကတယ္။ ဖုန္းေၿပာၿပီး " ဘိုင္ ဘိုင္ " လို႕ဘိုလိုေလး အဆံုးသတ္ၾကတယ္။

(၄)

ရြာထဲက သားသမီးႏိုင္ငံၿခားေရာက္ လို႕ကေတာ့ တစ္ရြာလံုးသိပဲ။ ဖုန္းဆိုလည္း ရြာသူၾကီးအိမ္မွာ သြားေၿပာရတာကိုးမလား။ ဥပမာ- တနဂၤေႏြေန႕တိုင္း ညေန ၇ နာရီးဆို ပံုမွန္ သူၾကီးအိမ္မွာ သြားထိုင္ေစာင့္ေနၿပီ။ အေမေရာ၊ အေဖေရာ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ိဳးသားၿခင္းပါ မက်န္ပါဘူး။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမေတြကလည္း ကေလးကတစ္ခြပိုက္လို႕ နားစြင့္ေနတတ္ၾကတာပါပဲ။ ေၿပာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲက ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္က စလို႕ အရက္သမားဖိုးေအး အထိ ေဆြတစ္ရာ၊ ေမာင္တစ္က်ိတ္ပါမက်န္ ပါတတ္ၾကတယ္။ အိမ္ဦးခန္းမွာ အဲဒီသားသမီးပံုက ဘုရားၿပီးရင္ ကားခ်ပ္အၾကီးဆံုး မန္ေဘာင္နဲ႕ ကြတ္ထားတတ္ၾကတာ။ အလည္ၿပန္လာရင္ မိသားစုအတြက္တင္မကပဲ လက္ေဆာင္ေတြ၀ယ္ရတာ မနည္းဘူး။ သူတို႕ကလည္း လာမယ့္ရက္ၾကိဳတြက္ၿပီးေတာ့ အိုးစည္ကနားနဲ႕ေတာင္ ၾကိဳဆိုခ်င္ၾကတာမလား။ သားသမီးပို႕တဲ့ ပိုက္ဆံထက္ သားမ်က္ႏွာၿမင္ရဖို႕က ပိုၾကတယ္။ ရြာမွာက ေခာတ္မွီပစၥည္းထက္ အလွဴၾကီးေပးႏိုင္ရင္ ေပ်ာ္လို႕မဆံုးေတာ့။ လယ္ရွိရင္ထမင္း ငတ္ဖို႕ပူစရာမွ မလိုတာေလ။ ၿပီးေတာ့သူတို႕ စိတ္၀င္စားတာ ပါတိတ္လံုခ်ည္မဟုတ္ဘူး၊ လက္ဆြဲအိတ္မဟုတ္ၾကဘူး။ သားသမီးေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ေနရတာၿမင္ရ၊ ၾကားရရင္ ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတဲ့ မိခင္မ်ိဳးေတြပါ။ ၾကြား၀ါဖို႕ထက္ သားသမီးေၿပာခဲ့သမွ်ကို မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႕ ပီတိၿဖာၿပီး ေၿပာၿပ တတ္ၾကၿပန္ေရာ။ ဖုန္းလာရင္ ဘုန္းၾကီးပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစလို႕ ဆရာေတာ္ကလည္း ေမတၱာပို႔ေပးတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေၿပာတတ္တယ္။ တစ္ဖက္က ဖုန္းမခ်မခ်င္း စကားေတြ မရပ္မနားေၿပာ တတ္ေသးတယ္။ တစ္ဖက္က ဖုန္းခ်ၿပီးတာေတာင္ " ဟယ္လို ဟယ္လို" ဆိုၿပီး ထပ္ေၿပာခ်င္ၾက ၿပန္ေသးရဲ႕။


ဒီနံပါတ္စဥ္ေတြက သားသမီးႏိုင္ငံရပ္ၿခားမွာ ေနၿပီးေ၀းေနၾကရတဲ့ အေမေတြပါ။ အေမအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္ေတြကလည္း အေထြေထြေပါ့။ ဘယ္လိုပဲအယူစြဲမွား ေနပါေစ အေမဟာ အေမပါပဲ။ တစ္ၿခားေခါင္းစဥ္ ေၿပာင္းတပ္လို႕ မရဘူးေလ။ သားသမီးအေပၚ ခ်စ္ၾကတာခ်င္းေတာ့ အတူတူပါပဲ။ သားသမီးအားလံုး အတြက္ မာတာမိခင္ ဆိုတာ မပယ္ေကာင္း တဲ့ပုဂိၢဳလ္မ်ိဳးပါ။ ေမြးလာကတည္းက အတူတူေနစဥ္တုန္းအခ်ိန္မွာ စာေရးသူတို႕သာ အသက္ၾကီးလာတာ။ အေမေတြက အသက္မၾကီးလာသလိုလို၊ မအိုလာသေယာင္ေယာင္ ထင္ခဲ့ၾကတာပါ။ အၾကာၾကီးခြဲခဲ့ၿပီး ရုတ္တရက္ၿပန္ေတြ႕ရင္ အေမေတြမ်က္ႏွာကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္ပါ။ အေမ့မ်က္ႏွာေပၚက အေရးအေၾကာင္းေတြ၊ တစ္ခါမွမေတြ႕ဖူးတဲ့ အေမ့ေခါင္းေပၚက ဆံပင္ၿဖဴေတြက အိုမင္းလာတယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသေတြပါ။ ဇရာရဲ႕ လွည့္စားမႈေတြက အေမအားလံုးရဲ႕ ႏုပ်ိဳမႈေတြကို စုတ္ယူသြား ေစခဲ့တာပါ။ " အေမရယ္ အိုစာသြားလိုက္တာ..." လို႕ဘယ္သားသမီးက ေၿပာထြက္မွာလဲ။ ရင္ထဲမွာ လူတိုင္းဒီလို ခံစားရၾကမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေမကို အလြန္အမင္း ရႈတ္တြေနတဲ့ မ်က္ႏွာလိုအိုဇာသြားမွာေတာ့ စိုးရိမ္ေနမိတယ္။ တစ္ကယ္လို႕ အေမ့မွာ သြားေတြမစံု၊ ဆံပင္ေတြတစ္ေခါင္း လံုးေဖြးေဖြး ၿဖဴၿပီး၊ ပါးေရနားေရ ေတြရဲ႕တြန္႕ေခါက္မႈဟာ ၾကည့္မေကာင္းေတာ့ေအာင္ အိုသြားတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ အေမနဲ႕ အခုလို ခြဲၿပီးမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ အေမ့ကိုခ်စ္တဲ့ သားသမီးဆိုတာ အေမကိုေၿခဆုတ္လက္ႏွယ္ ၿပဳစုေပးရမယ္လို႕ စာေရးသူခံယူထားပါတယ္။

မလိမၼာခဲ့တဲ့ စာေရးသူဟာ အေမကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မရွိခိုးပဲ အေမမၿမင္ေအာင္ပဲ ဦးခ်ဖူးတယ္။ အေမ့ကိုေပြ႕ဖက္ရမွာ အပိုအလုပ္၊ ပတ္ခၽြဲႏွပ္ခၽြဲဆိုၿပီး ထင္ခဲ့မိေသးတယ္။ " အေမ့ကိုခ်စ္တယ္ " လို႕ေၿပာရမွာ ခုထိရွက္ေနသလို ခံစားေနရတယ္။ ဖုန္းဆက္ရင္ " ေနေကာင္းၾကတယ္မလား အားလံုး " ၊ " ဒီေန႕ဘာဟင္းစားၾကတာလဲ.." စသၿဖင့္ အပိုအလိုမရွိ စၿပီးအၿမဲေၿပာ ေနၿမဲပါပဲ။ ရင္ထဲက ဆႏၵအတိုင္း ခုထိဘာေၾကာင့္ ေၿပာမထြက္တာလဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ခဏခဏ ေမးဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြမ်ား ေၿပာထြက္လိုက္ၾကတာ။ စာေရးသူေတာ့ သူမ်ား ေၿပာေနသံၾကားရင္ေတာင္ အပိုေတြ၊ ကဲလိုက္တာလို႕ ေ၀ဖန္ေနဆဲ။ ခြဲခြာခဲ့ရတာေတြ ၾကာလြန္းလို႕ အေမ့ရင္ခြင္ရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈ အရသာဟာ ေဖာ္ၿပရေလာက္ေအာင္ မရင္းႏွီးေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ကိုပဲေရာက္ေရာက္ပါ။ ဘယ္ရင္ခြင္ဟာ အလံုၿခံဳဆံုးလည္း ဆိုတာသေဘာေပါက္ႏိုင္ ၾကပါေစ။



ဖန္ေန၀န္း

Friday, September 24, 2010

" မွာပါရေစ ေျပာပါရေစ "



(၁)

ကိုယ္ေသရင္ မငိုနဲ႔

ပါးစို႐ံု ရိွမွာေပါ့။

သပိတ္မသြတ္နဲ႔

လြတ္ၿပီးသား ကၽြတ္ၿပီးသား။

ထမင္းမထုပ္နဲ႔

သိုးစာ၊ ပုပ္စာ၊ ျဖဳန္းတီးစာ။

အိုးမခြဲနဲ႔ အိုးမလို

ဘာကိုမွ ကိုယ္မစြဲဘူး။

အပြင့္အခက္ ယူမသြားနဲ႔

ျပန္လိုက္ရမယ့္အစား မဟုတ္ဘူး။

ရက္လည္၊ လလည္၊ ႏွစ္လည္

ဘာကိုမွ မလည္နဲ႔

သံသရာႀကီးမွာ လည္ခဲ့သူ။

(၂)

ကိုယ္ေသရင္ မငိုနဲ႔

ႀကိဳႀကိဳၿပီး ေသထားသူ။

“ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္”ကို

ျမတ္ႏိုးပူေဇာ္ရင္း

အႀကိမ္ႀကိမ္ အေသရင္းထားသမို႔

မရဏမင္းဆီ ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားမွာ။

ၿပီးေတာ့ ဆက္ေျပာပါရေစ...

သာသနာ၊ စာေပ၊ ပရဟိတ

လုပ္လက္စေတြကို ဆက္လုပ္ဖို႔

ေဟာဒီ ခ်စ္ရတဲ့ မိခင္ေျမကို

ျပန္လာခဲ့မယ္ မုခ်။

ဒီေတာ့ ကိုယ္ေသရင္ မငိုနဲ႔

ေျဖသာစမ္းပါ၊ ျပံဳးစမ္းပါ။

" လူသာဆံုးတာ က်န္တာ မ႐ံႈးဘူး "

မွာခဲ့ၿပီ၊ ေျပာခဲ့ၿပီေနာ္၊ ဒါပါပဲ။


မိုးဟိန္း (သားဂ်ာနယ္ေက်ာ္) (၁၉၄၂-၂၀၁၀)

၁၃၇၂ ခုႏွစ္ ၀ါဆိုလျပည့္ ဓမၼစၾကာေန႔မွာ ေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ

(၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္ ၾသဂုတ္ ၂၀ ရက္ထုတ္ Bi Weekly Eleven ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ၃ အမွတ္ ၂၁ ေဖာ္ျပပါရိွခဲ့ပါတယ္။)

( မွတ္ခ်က္။ သက္ဆိုင္ေသာသူမ်ားအား ဆရာ့ကဗ်ာကို သိမ္းထားခြင့္ၿပဳရန္ ခြင့္ေတာင္းအပ္ပါသည္ )

Friday, September 17, 2010

" က်ေနာ္တို႕ရပ္ကြက္အထာ..."


- မနက္တိုင္း အေမေတြစုၿပီး ေစ်းအတူတူသြား ေလ့ရွိတယ္။

- ေစ်းမသြားခင္ " ဘာမွာဦးမလဲေဟ့ " လို႕ တစ္အိမ္နဲ႕ တစ္အိမ္ေမးေလ့ရွိတယ္။

- ကိုယ့္အိမ္သား တစ္ေယာက္ေယာက္ ရက္ကြက္ထဲသြားလို႕ ၿပန္မလာေသးရင္ အသံကုန္ဟစ္ၿပီး ေအာ္ေခၚၾကတယ္။ လိုက္ရွာဖို႕ ၀ါသနာမပါၾကဘူး။

- ဇာတ္လမ္းတြဲေတြကို အတြဲလိုက္ငွားၿပီး တစ္အိမ္အိမ္မွာ စုၿပီးၾကည့္ၾကတယ္။

- သာေရး၊ နာေရးရွိရင္ အေထြအထူး လိုက္ေခၚစရာ မလိုပဲတစ္အိမ္ တစ္ေယာက္ကူၿပီး မီးခိုးတိတ္စား ၾကတယ္။

- အသီးအႏွံေတြကို အလံုးလိုက္ခြဲၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းေ၀စားေလ့ ရွိတယ္။ ဥပမာ ဖရဲသီး ၊ နာနတ္သီး။

- အၿပင္သြားရင္ ၿခံတံခါးမခတ္ထားၾကဘူး။ ၿခံထဲရွိတဲ့ စားပင္ေတြကို ၾကိဳက္သလို ခြင့္မေတာင္းပဲ ခူးလို႕ရတယ္။ ေနာက္မွ " ၿမခက္ေရ..က်ဳပ္ဒန္႕သလြန္ညႊန္႕ေလး ခူးလိုက္သယ္ေနာ့္...." အဲလိုေလး ေၿပာတတ္ၾကတယ္။

- ေဘးအိမ္က ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းရည္ခ်က္လို႕ အနံ႕ေမႊးလာရင္ " တစ္ခြက္ေလာက္ လုပ္ဦးေဟ့.." လို႕ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္းေတာင္းစား တတ္ၾကတယ္။

- ဧည့္သည္လာလို႕ ထမင္းမေလာက္ရင္ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ သြားယူသလိုလိုနဲ႕ သူမ်ားအိမ္ကေန တိတ္တိတ္ေလး ေတာင္းေကၽြး ေလ့ရွိတယ္။

- မိန္းမတိုင္း စကားကို က်ယ္က်ယ္ေၿပာေလ့ ရွိၾကတယ္။

- ....................................

- ...................................................

- ...............................................................။


ဒီလိုရက္ကြက္ေသးေသး ေလးထဲမွာ ၾကီးၿပင္းခဲ့ၿပီး မေနၿဖစ္ေတာ့တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါ လည္းသတိရမိသလို တစ္ခါတစ္ခါ လည္းငယ္နာမည္ေလး ခပ္ေမ့ေမ့ ဆိုသလို ၿဖစ္ေနပါၿပီ။


ဖန္ေန၀န္း

Thursday, September 16, 2010

" လမ္းခြဲဇယား "



ဒီေန႕ က်ေနာ္နဲ႕ လမ္းခြဲမယ္လို႕ သူမေၿပာခဲ့တယ္။

မေန႕ညက တစ္ညလံုး က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္ ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကံဆိုးစြာနဲ႕ ဒီေန႕မနက္ေစာေစာ ကတည္းက မိုးရြာေနခဲ့ၿပန္တယ္။ တစ္ကယ္ကို က်ေနာ္ဘာလုပ္သင့္လဲ ေသခ်ာစဥ္းစား ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ထီးမေစာင္းပဲ ခပ္ေစာေစာ ထြက္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႕ ေနာက္ဆံုး ခ်ိန္းထားတဲ့ ေနရာက ေကာ္ဖီဆိုင္ အစြန္ဆံုးက စားပြဲ၀ိုင္းေလးမွာ။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ သူမကေရာက္ႏွင့္ ေနၿပီ။ သူမဘာသာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္မွာ ေသာက္ေနတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ ခံစားခ်က္မဲ့တဲ့ မ်က္လံုးနဲ႕ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္အသက္ပါပါ ၿပံဳးၿပလိုက္ေပမယ့္ သူမႏႈတ္ခမ္းေတြ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႕ အတန္ၾကာႏႈတ္ဆိတ္ ေနခဲ့ၾကတယ္။

" လမ္းခြဲတဲ့ အတြက္စိတ္မေကာင္းပါဘူး..အဲဒီအတြက္လည္း က်မ မေတာင္းပန္ႏိုင္ဘူး...." လို႕သူမေၿပာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တို႕ အတန္ၾကာ ဘာမွမေၿပာ ၿဖစ္ၾကၿပန္ဘူး။ ခဏၾကာေတာ့ သူမလက္သန္းၾကြယ္က ပလက္တီနမ္ လက္စြပ္ေလးကို ခၽြတ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကို လွမ္းေပးခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္မွာ ေၿပာစရာစကား ရွားပါးေနခဲ့တယ္။

" က်မ သြားေတာ့မယ္..ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္.." တဲ့။ က်ေနာ္ သတိ၀င္လာၿပီး သူမလက္ကို လွမ္းဆြဲ လိုက္မိတယ္။ ၿပီးမွ ၿပန္ေတာင္းပန္ လိုက္တယ္။

" ကိုယ္တို႕ စာရင္းရွင္းၾကရေအာင္..." က်ေနာ္ခပ္တိုတို ပဲေၿပာၿပီး အသင့္ယူထာတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ေလး ကိုထုတ္လိုက္တယ္။

" လမ္းခြဲဇယား "

1.1st, June, က်ေနာ့္ေမြးေန႕မွာသူ႕ကိုပထမဆံုးလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ (Sony Ericsson Handset = 150$)
2. 3rd, June , KFC စားၾကတယ္..( 30$ / 2= 15$ per each )
3. 15th, June , သူအိမ္ေၿပာင္းတာ ( Taxi = 25$ for 13 minutes )
4. 30th, June , သူ႕အေမအတြက္ CG Brand လက္ဆြဲအိတ္ ( 45 $ )
5. 15th, July, သူငယ္ခ်င္း မဂၤလာေဆာင္သြားဖို႕ အကၤ်ီဖိုး ( 39 $ )
6. 30th, July ,အိမ္လခစေဖာ္ဖိုး ခုထိၿပန္မေပးရေသး ( 300 $ )
7. 17th, October, passport သက္တမ္းတိုးဖို႕ အခြန္ေဆာင္ပိုက္ဆံမေလာက္လို႕ စိုက္ထားတာ ( 50 $ )
( မွတ္ခ်က္။ လကုန္ရင္ လြဲမယ္ဆိုၿပီး ခုထိမလြဲရေသး )
8. Hari Raya Haji Holiday >> Zoo သြားေတာ့ လက္မွတ္ခ ( သူမနဲ႕ သူမရဲ႕သူငယ္ခ်င္းအတြက္ 20 $ )
9. Phone Card ဖိုး ( Total 5 cards = 8x5= 40$ )
( Date မမွတ္မိေတာ့...)
10. 2006-07 New Year Night ( Party ဖိုးသူ႕အတြက္စိုက္ခ = 30$ )

" ခ်စ္သူအတြက္ႏွစ္ခ်ဳပ္ "

စုစုေပါင္း ရည္းစားသက္တမ္း - June to December ( 7 Months )
စုစုေပါင္း ကုန္က်ေငြ - 702 $
Remarks - ရည္းစားသက္တမ္း ၇ လအတြင္း သူမလက္ကိုသာ ကိုင္ခိုင္းၿခင္း။
( ရုပ္ရွင္လက္မွတ္ဖိုးမ်ား ထည့္မတြက္ထားပါ။ က်ေနာ္က လက္မွတ္၀ယ္၍ သူမကမုန္႕၀ယ္ေသာ ေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ )


" ဟင္..နင္..နင္.." သူမတုန္လႈပ္ စြာက်ေနာ့္ကို ေအာ္ခဲ့တယ္။

" ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္က ဟိုဘက္စာမ်က္ႏွာမွာပါ...." လို႕က်ေနာ္ သူမမ်က္ႏွာကို မၾကည့္ပဲ ေၿပာလိုက္တယ္။ ၿဖတ္ကနဲ သူမလက္ညိႈးေလးနဲ႕ 2007-08 ႏွစ္ခ်ဳပ္ေလးကို တန္းခနဲ ေထာက္ၾကည့္ လိုက္တယ္။

" 975$ and 50cents...ဟင္ ၿပားငါးဆယ္က ဘာအတြက္စြန္း ေနရတာလဲ...." တဲ့။

" ခ်စ္ ဒန္ေပါက္စားတဲ့ေန႕ ကတစ္ရွဴးလာေရာင္းလို႕ ၀ယ္လိုက္တာေလ..."

" ကို..ရယ္..အဲဒီေလာက္ေတာင္ မွတ္မိတာလားဟင္..." သူမေၿပာေနရင္း မ်က္ရည္၀ိုင္းလာခဲ့တယ္။ ခ်စ္သူ သက္တမ္း တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေခၚလာတဲ့ " ကို " ဆိုတဲ့အသံုးအႏႈန္း ရုတ္တရက္ ၿပန္ေပၚလာ ခဲ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ဆိုသလို သူမမ်က္ႏွာထားတင္း လာၿပန္တယ္။

" ေအး ..ေကာင္းၿပီေလ....ငါ ..နင့္ကို လကုန္ရင္ ဒီေငြေတြ အားလံုးလြဲလိုက္မယ္..." သူမ ေဒါသသံနဲ႕အတူ ငိုသံပါ ေရာေနခဲ့တယ္။

" က်န္ေသးတယ္...." က်ေနာ္ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ ေၿပာမိလိုက္တယ္။

" ဘာလဲ..ဘာက်န္ေသးလဲ..နင္ဘာၿပန္လိုခ်င္ေသးလဲ..." သူမႏႈတ္ခမ္းေတြ တစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ရီလာခဲ့တယ္။

" လက္ထဲက လက္ကိုင္ဖုန္း၊ ၿပီးေတာ့ ဒီဖိနပ္ကလည္း Anniversary တုန္းက အမွတ္တရ ေပးခဲ့တဲ့ဟာမလား..."

သူမေဆာက္တည္ရာမရ ထထြက္သြားခဲ့တယ္။ ၿမက္ခင္းၿပင္ေပၚ ေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီး က်ေနာ္႔ ရင္ဘတ္ကို ေကာက္ေပါက္ခဲ့တယ္။ မိုးေတြကလည္း သဲၾကီးမဲၾကီးပါပဲ ရြာေနလိုက္ၾကတာ။ ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ၾကည့္ေနတဲ့ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေတြ လိုပဲ။ သူမလွည့္ထြက္ သြားခဲ့တယ္။ သူမငိုေနတာ က်ေနာ္ၿမင္ေနရတယ္။ က်ေနာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

" ခဏ..ခဏ..."

သူမကိုက္စား လုမတတ္မ်က္လံုးစိမ္းၾကီးေတြနဲ႕ လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းတာေတာင္ အသက္ရႈသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ သူမပါးမွာ မိုးေရေတြလား၊ မ်က္ရည္ေတြလား က်ေနာ္မခြဲၿခား တတ္ေတာ့ဘူး

" ထီးလည္း ၿပန္ေပးခဲ့ဦး..."

" ဘာ !!!!!! "

သူမ ခႏၶာကိုယ္ ရုတ္တရက္ဆိုသလို မိုးေရထဲမွာ ယိုင္လဲသြားခဲ့ ေတာ့တယ္။

--------------------------------------။။။။။။။---------------------------------------------------

ခုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြကို က်ေနာ္တို႕ရဲ႕ ေၿမးေတြ၊ ၿမစ္ေတြ အထိႏွစ္ေယာက္သား ဟာသ ေၿပာၿဖစ္ေနၾက ဦးမွာပါေလ။ စာဖတ္သူေမာင္ဘြား မိတ္ေဆြေတြလည္း ခ်စ္သူက လမ္းခြဲမယ္ဆို ထုတ္သံုးဖို႕ လက္နက္ေလးၿပင္ဆင္ ထားၾကဦးေနာ့။ ဒါမွ ခ်စ္သူကို အေၾကြးနဲ႕သိမ္းလို႕ ရမွာ။



ဖန္ေန၀န္း

( မည္သူ႕ကိုမွ် မရည္ရြယ္ပါ )

Thursday, September 9, 2010